Hi lieve allemaal,

Soms is het tijd voor een update, dan moet je echt weer even wat schrijven…
Er is veel gebeurd, genoeg voor een paar blogs..

Komt ‘ie aan.:)

Ken je dat gevoel van spierpijn in je benen en je rug, je armen en eigenlijk overal..? Spierpijn die niet komt van sporten, want dat is er sinds het begin van het jaar niet meer van gekomen..:( Nope, het is de bekende griepspierpijn. Waarvan je weet, dan als het eenmaal in ingezet, je er niet meer vanaf komt zonder een dag in je bed, rare dromen en onwijs veel zweten.

Goed, ik was dus ziek. Met rare dromen, koortsdromen. Met Mees erin. Erg veel Mees in mijn rare koortsdromen. Dat maakte het dan wel weer leuk. Ik weet natuurlijk allang niet meer precies wat ik gedroomd heb, maar het was leuk, en sexy.

Vandaag heb ik een heleboel zitten mailen met hem, over sauna’s, over hoeveelheden handdoek enzo.. Haha:) Het is tamelijk onschuldig allemaal, maar toch is het schattig. Flirten, met een hoofdletter F.

Twee collega’s van ons heb ik tot nu al horen zeggen hoe ze ons een leuk stel zouden vinden en hoe zijn huidige vriendin totaal niet bij hem past. Dat is natuurlijk leuk om te horen:)
Maargoed, aan de andere kant mag ik natuurlijk niet een relatie stuk maken. Ik zal ook niet echt iets met hem doen voordat het uit is met haar. Niet behalve eens fijn met hem praten over hoe sexy ik hem vind..
Erover praten kan er ook voor zorgen dat hij zich opgelaten voelt en afstand neemt, of een willekeurig andere negatieve consequentie..

Of, moet ik er wel met hem over praten? Wat denk je?
To talk or not to talk, that’s the question!

Vandaag voel ik me alleen en doelloos.

Ik moet vanalles, maar kom er niet toe.

En dan nu het gevecht met mezelf van hoe ik hier uit kom, hoe ik terug kom in mijn actie-energie en weer gewoon even ga aanpakken.

Zaterdagen zouden zo leuk kunnen zijn.. maar alleen is het toch een beetje half.

Ik zit te kijken naar de documentaire over meisjes met anorexia. Wat een moeilijk verschijnsel is dat.. Meisjes die zichzelf zo weinig waard achten of lelijk vinden en dat de enige manier om daar controle over te houden is jezelf uithongeren. Afzien door middel van honger-gevoel, niet hoeven denken aan nare dingen. Het zijn depressieve meisjes, de meisjes met anorexia.

Ik zit te kijken naar die documentaire en denk aan hoe ik vanmorgen bij mijn mensendieck was, proberen mijn zere rug te ontspannen. Op het moment dat ik de spanning in mijn rug los moest laten, raakte ik bij kans in paniek. Het loslaten van de controle, dat is kennelijk belangrijk voor me. Is dat iets wat ik doe? Internaliseer ik mijn gebrek aan vertrouwen in de wereld?
Er van uit gaan dat het goed gaat, vertrouwen in waar je geen invloed op hebt, daar heb je kracht voor nodig.

Genadeloos op je bek gaan, en dan weer op staan.
Pfoe… val je mee?

Heb je die reclame gezien? Een levensgrote foto van een lekker ding met een bordje voor zich: ‘open huis’. Doe mij z’n adres, ik kom wel ff langs hoor;)

Vanmorgen liep ik naar de supermarkt. Normaal gesproken doe ik dat op de fiets, maar de straat waarin ik woon is smal en heeft geen prioriteit om gestrooid te worden. Het strooien zou waarschijnlijk meer schade aan de geparkeerde auto’s veroorzaken dan dat het echt blijvend resultaat zou hebben. Maargoed, we hebben dus veel sneeuw gepaard met vorst aan de grond. Tel daar de auto’s bij op die de sneeuw mooi plat maken en daar is je ideale recept voor een straat die ook dienst kan doen als ijsbaan. Ik ga dus liever niet op de fiets.
Ohja, ik liep dus naar de supermarkt, om er voor te zorgen dat mijn hongerige katten weer lekker wat konden eten. Toen ik terugliep werd ik tot twee keer toe van mijn sokken gereden door twee Henriette Huishoudbeurs types.
De een reed bij kans haar fiets tegen me aan, bood natuurlijk niet haar excuses aan en ging onverstoord verder. Met de fiets aan de hand, boodschappen in de fietstas en extra-anti-slip-zooltjes onder haar voeten gebonden, kon haar bij deze gladheid niets gebeuren. Henriette Huishoudbeurs is op alles voorbereid. Zij heeft vast ook iets (een snufje, een gadget) die ervoor zorgt dat haar handen niet stinken na het uien snijden. Zij wel.
Goed, ik was dus naar huis aan het lopen met zware tassen, zonder fiets om ze voor me te dragen. Word ik het volgende moment van mijn sokken gereden door een dame op haar scootmobiel! Zou zij ook een Henriette Huishoudbeurs zijn? Zal ze winterbanden hebben?

Eigenlijk geloof ik niet zo in goede voornemens. Je kunt iets wat je wilt gaan doen, toch gewoon doen? Daar hoeft het echt geen nieuw jaar voor te zijn.
De clichxe9s van stoppen met roken, afvallen, vaker bij je schoonmoeder op bezoek, mensen houden zich er misschien drie weken aan en gaan dan weer gewoon verder met leven zoals ze altijd al deden. Rokend, vet, zelfzuchtig en eenzaam.
Ik rook niet, dus daar hoef ik alvast niet mee te stoppen, scheelt weer. Ben wel iets te zwaar, een beetje eenzaam, nog steeds niet afgestudeerd en niet altijd zo open en eerlijk als ik zou willen zijn.
Nu zou ik dat in goede voornemens kunnen stoppen..:
Vanaf nu ga ik afvallen!
Ik ga een leuke vent ontmoeten (en als ik die dan ontmoet, niet moeilijk doen over uiten hoe ik over hem denk..).
Ik ga afstuderen. Daar kan ik nu echt niet meer omheen. En wat ben ik er ook klaar mee zeg. Pfoe.
Ik ga meer liefde geven, nog meer.
Het zou allemaal gewoon een tikkie gelukkiger mogen. Maar ach, waar zeur ik over, ik heb een huis, lieve vrienden, twee leuke katten, een geweldige baan. Ik weet wat liefde is, misschien dat ik juist daarom nog niet heb gevonden.

Het kan, maar ik doe niet aan goede voornemens. Dan kun je wachten tot je ze hebt verbroken, en daar zit je natuurlijk niet op te wachten. Als je iets wilt veranderen, doe het dan gewoon.
Geen commercie, geen schuldgevoel.
Een keuze maken en er voor gaan.
Huppa.

Vrijdagnacht..
03:29 – telefoon gaat
Sterre slaapt
03:29 – sms: Sterre, ben je nog wakker?
Sterre slaapt
03:30 – telefoon gaat weer
Sterre slaapt
03:30 – sms: Waarom neem je nou niet op? Vorige keer was je constant meegaand..
Sterre slaapt
03:31 – telefoon gaat opnieuw
Sterre slaapt
03:31 – sms: haha
Sterre slaapt
03:32 – sms: ook niet als ik het nog een keer probeer? nouja.
Sterre slaapt nog steeds…

Zaterdagochtend..
05:38 – Sterre wordt wakker en ziet alle gemiste telefoontjes en ontvangen berichten, denkt iets in de trant als *gore lul* en gaat weer slapen..
05:51 – Kan van de woede niet slapen en stuurt een sms terug: “Hey Agent, was het gezellig gisteravond? Ik lag te slapen. Ik vond de toon van je berichtje trouwens niet echt verleidelijk. Ik ben niet je sletje voor als je geil en dronken bent en geen zin hebt om naar huis te fietsen.”

09:34 – sms: Ik heb het net even terug gelezen en je hebt helemaal gelijk. Ik heb je nummer meteen weer gewist want dit kan allemaal niet. Excuus.

Voor iedereen die ‘sorry’ wil zeggen en niet weet hoe? Het woord excuus zegt het allemaal!

“Mees, het spijt me dat ik het op deze manier doe, maar ik ga je voorlopig even niet opzoeken. Ik moet afstand van je bewaren, want de manier waarop het nu gaat doet mij geen goed. Ik hoop dat je het begrijpt, en nogmaals, het spijt me dat ik het op deze manier doe..”

Dat is wat ik nu een paar weken geleden, op een vrijdagavond aan Mees schreef. Ik was thuis gekomen na een stressvolle week op het werk, waarin ik hem heel veel ondersteund had om ervoor te zorgen dat het allemaal goed zou komen. We waren samen naar huis gereisd, we hebben geflirt en gelachen zoals altijd. En hij ging naar zijn vriendin en ik zat alleen thuis.
Soms is het gewoon genoeg geweest, ken je dat gevoel?
Dat je jezelf niet langer voor de gek kunt houden.. Het gaat overduidelijk nooit veranderen, je zoekt iets dat niet te vinden is. Niet genoeg in ieder geval..
En nu doen we professioneel tegen elkaar. En dat lukt doordat we elkaar praktisch niet spreken, want als we elkaar wel spreken is het natuurlijk weer als vanouds…